بازسازی داخلی میان خانه، استودیو درک فضا
نام پروژه: میان خانه
استودیو معماری: درک فضا
محل اجرا: ایران، تهران
کارفرما: خصوصی
عملکرد: آپارتمان مسکونی
تیم طراحی: نسترن ترابی
مدیر پروژه: مهیار جمشیدی
مدیر اجرایی پروژه: مازیار جمشیدی
گرافیک : نسترن ترابی، ملیکا علیقلی زاده
عکس: استودیو عکاسی معماری نیل
مساحت: 210 متر مربع
سال شروع: دی ۱۴۰۳
سال خاتمه: اردیبهشت ۱۴۰۴
وضعیت: ساخته شده
شرح پروژه بازسازی داخلی میان خانه از زبان معمار
پروژه میان خانه، بازطراحی یک آپارتمان ۲۱۰ متری در یک برج با نمای شیشه ای پیوسته بود. در مواجهه نخست، یکی از مهمترین مسائل پروژه برای ما، جدارهی شفاف و پیوستهی بنا بود؛ جدارهای که اگرچه امکانِ قابگرفتن شهر را در اختیار ساکنان قرار میداد، اما در بخشهایی توسط عملکردهای داخلی، مبلمان و کابینتهای آشپزخانه اشغال شده بود.
اولین تصمیم ما، عملکردزدایی از جداره شفاف بود؛ یعنی آزادکردن آن از عملکردهایی که در مجاورت آن قرار گرفته بودند. آشپزخانه از کنار پنجرههای قدی جدا و به سمت هستهی مرکزی خانه منتقل شد تا گوشههای شیشهای و چشمانداز شهر دوباره در اختیار کاربر قرار بگیرند.
این جابهجایی، فرصتی برای بازتعریف مرکز خانه نیز ایجاد کرد.
پلان اولیه فاقد یک عنصر سازماندهندهی مشخص بود و فضاهای اصلی بدون یک هستهی مرکزی قدرتمند در کنار یکدیگر قرار گرفته بودند. با انتقال آشپزخانه، هستهای جدید شکل گرفت؛ فضایی میانی که به قلب فضایی خانه تبدیل شد.
اما اهمیت آن تنها در مرکزیت فیزیکیاش نیست. این هسته، نخستین مواجههی مخاطب با فضای خانه را نیز شکل میدهد. با بازشدن در ورودی، این عنصر در امتداد دید ظاهر میشود؛ همچون قابی که سکانس نخست ورود را تنظیم میکند و پیش از آنکه مخاطب در فضای خانه حرکت کند، تصویری مشخص و بهیادماندنی از آن در ذهنش ثبت میکند.
به این ترتیب، هستهی مرکزی نه فقط سازماندهندهی خانه، بلکه خوشامدگوی آن است؛ عنصری که عملکرد را در خود جای میدهد، دید را هدایت میکند و به نخستین تصویر خانه تبدیل میشود.
شاید بتوان گفت «میان خانه» از همینجا شکل میگیرد؛ فضایی در میانه که هم سازماندهندهی عملکردهاست و هم مهمترین تصویر فضایی پروژه.
برای این هسته، به دنبال ساختن یک منظره بودیم؛ نه منظرهای واقعی، بلکه حیاطی مصنوع. با الهام از باغهای ژاپنی و زیبایی شناسی یاماتو؛ تصویری آرام و کنترلشده از طبیعت در دل خانه .
در جدارهی کابینتهای آشپزخانه، این حیاط مصنوع قاب شد؛ پنجرهای داخلی که همزمان دیدی کنترلشده و آرامشبخش به آشپزخانه میداد و خود بهعنوان یک عنصرِ مجسمه وار در مرکز خانه ظاهر میشد.
این هسته از باقی فضای خانه متریالزدایی شد، با رنگی یکپارچه تعریف شد و کمی از سطح عمومی فاصله گرفت؛ تا به عنصری مستقل و خوانا در میانهی فضا تبدیل شود.
در ادامه، راهرو نیز از یک مسیر صرفاً ارتباطی به فضایی شبیه گالری تبدیل شد؛ فضایی که با نورپردازی و نحوهنمایش عناصر، بخشی از تجربهی حرکتی خانه را شکل میدهد.
در مقابل، سایر بخشهای خانه عمداً ساده و خنثی نگه داشته شدند. کف به سطحی سفید و یکپارچه تبدیل شد و از خطوط، پترنها و الگوهای اضافی فاصله گرفتیم تا جدارههای شفاف و چشمانداز شهری در اولویت تجربهی بصری باقی بمانند. در کنار این زمینهی مینیمال، فرشهای سنتی ایرانی امکان ورود هویت و خاطرهی ایرانی را بدون افزودن عناصر تزئینی متعدد فراهم میکنند.
در اتاق خواب اصلی، بخشی از جدارهی پنجره به کلوزت اختصاص یافت. این لایه ضمن تأمین عملکرد مورد نیاز، نوعی «دید و ندید» ایجاد میکند؛ تخت در پشت آن قرار گرفته و کلوزت بهعنوان فیلتری فضایی، مرزی نیمهشفاف میان بخشهای مختلف اتاق میسازد.
اتاق کودک اما رویکردی متفاوت دارد. در این فضا، بازی به بخشی از معماری تبدیل شده است. فضا با توجه به تناسبات بدن کودک و در مقیاسهایی کوچکتر از اتاق معمولی شکل گرفته و در سه لایهی عمودی تعریف شده است:
سطح زمین برای حرکت و فعالیت، لایهی میانی شامل تخت، نگهداری و بازی، و قلمرو بالایی برای بازی که از طریق نردبان و عناصر حرکتی با سطح پایین ارتباط دارد. به این ترتیب، اتاق کودک دیگر یک فضای دوبعدی با کف و دیوار نیست؛ ارتفاع نیز به قلمرو بازی تبدیل میشود و کودک میتواند فضا را نه فقط در سطح، بلکه در سه بعد تجربه کند.
در ادامه خط معمار شما را به دیدن سایر تصاویر بازسازی داخلی میان خانه دعوت می نماید.
تصاویر پیش از بازسازی داخلی میان خانه
پلان ها، دیاگرام، سکشن و غیره.
تحریریه خط معمار
منبع: استودیو درک فضا
تعداد بازدید: 7
