طراحی ویلا ارمغان،استودیو معماری دوازده

معماری: گروه معماری استودیو دوازده

معمار: نیلوفر نیکسار

همکاران طراحی: نگین بنی‌عامریان، فرزانه خلیلی، علی اصانلو، پگاه حسین‌زاده، میلاد بزازان، هدیه ابوالقاسم، معین مالکی

مجری: گروه معماری استودیو دوازده

مدیر پروژه: برنا بنی آدم

نورپردازی: دیزاین با گروه معماری استودیو دوازده -خرید محصولات از مجموعه‌های آرند و فاد

تاسیسات الکتریکی:‌ سعید خرمی

تاسیسات مکانیکی:‌ عماد شهابی

مهندس سازه: محمدرضا مقبولی

آدرس پروژه: استان البرز، مشکین‌دشت، خیابان زارع، کوچه ارمغان سوم، پلاک ۵

مساحت زمین: 6000 متر مربع

زیربنا: 850 متر مربع

تاریخ شروع- پایان ساخت: 1404-۱۴۰۲

عکاس پروژه: علیرضا یزدی‌ زاده

شرح پروژه طراحی ویلا ارمغان از زبان معمار

بنا شد خانه‌ ای ساخته شود، در کنج شمالی یک باغ پر درخت و در زمینی مربع شکل که از قبل مفروش شده بود. خانه‌ای برای خانواده‌ای که هرکدام از اعضای آن نیازها و تصورات خاص خودشان را از فضای زندگی ایده‌آلشان داشتند. خانه‌ای که نه تنها یک مکان فیزیکی‌ است، بلکه یک تجربه‌ی زیسته و یک مفهوم ذهنی است. خانه‌ای که هر بار در طول روز و شب، با تغییر فصل و آب و هوا و یا با حضور و عبور افراد از پشت دیوارها و پنجره‌ها، مکاشفه‌ای جدید به ساکنانش پیشکش کند. خانه‌  ای که بتواند از یک مکان فیزیکی صرف، از یک فرم جذاب، به یک تجربه زیست منحصر به فرد ارتقا پیدا کند. ساکنان این خانه، سه نفر آدم بزرگسال هستند که هرکدام می‌خواستند فضای شخصی مخصوص به خودشان را داشته باشند، در عین حال بتوانند در فضاهایی مشترک پذیرای مهمانانشان باشند، آشپزی و معاشرت کنند و از مناظر لذت ببرند. پدر خانواده اتاقی مجزا برای کار و مطالعه و فضایی کارگاهی لازم داشت. پسر می‌خواست اتاقش دو بخش مجزا از هم داشته باشد و مادر خانواده نیز آشپزخانه‌ی مفصل‌ و سردابی مجزا برای محصولات باغ نیاز داشت.

سه ضلع از مساحت مربع شکلی که به ساخت این خانه در کنج شمال غربی باغ اختصاص یافته بود با مجموعه باغ و کوچه و مناظر سبز زیبای آن محاصره شده بود. پتانسیلی که از ابتدا در روند طراحی خانه مورد توجه قرار گرفت. ترجمه‌ی معمارانه‌ی چنین پتانسیلی در کنار نیازهای کاربران آن به صورت حجمی از مکعب‌های مستقل درآمد که در دو محور مرکزی عمود بر هم به سمت مرکز خانه گشودگی پیدا کرده‌اند تا فضای باغ را به درون بکشند. این فضای مرکزی به صورت یک وید خالی ارتباط بین طبقه‌ی همکف و اول را فرآهم می‌کرد و با کاشت یک درخت کوچک در میانه‌ی آن باز هم نشانه‌ای از باغ را به بیننده یادآوری می‌کرد. از طرفی گشایش ضلع غربی خانه که رو به سمت دیوار همسایه داشت به گودال باغچه‌ای در تراز طبقه‌ی زیرزمین بدل شد تا باغ و پوشش گیاهی در آن ضلع نیز امتداد پیدا کرده و فضای زیرزمین را هم با فضای سبز باغ مرتبط کند.

در تکمیل این حجم، ارتباط فضایی و دسترسی این مکعب‌های مجزا در قالب پل-پله‌هایی فلزی و سیاه رنگ در میانه همان گشودگی‌های حجمی فرآهم شد. در ضلع شرقی که برِ ورودی اصلی ساختمان است، مجموعه پل-پله‌ای قرار گرفته است که مسیر ارتباطی را از زیرزمین تا بالاترین نیم‌طبقه ادامه می‌دهد. پل سیاه‌رنگ دیگری نیز در غربی حجم دو بخش جداگانه اتاق پسر خانواده را به یکدیگر متصل می‌کند و بر روی گودال باغچه زیرزمین معلق است. در طراحی ویلا ارمغان تمامی دسترسی‌  های نیم‌طبقه‌های دیگر نیز همگی با چنین زبانی طراحی شده‌اند. این فضاهای معلق، خود جای پاهایی جدید برای لحظه‌ای ایستادن، نشستن و لذت بردن از منظره به وجود می‌آورند. در امتداد این استراتژی، در نسبت متریال‌ها نیز خانه به همین صورت معنا شد: مکعب‌‌های سفید حجمی که در لحظات گشودگی‌‌های محوری عمود برهم به جنس آجر درآمدند، در ترکیب با پل-پله‌های سیاه رنگی و فلزی که معلق دیده می‌شوند و نمایی از عبور را به بیرون از حجم نیز می‌کشانند. در نهایت این حجم تبدیل به خانه‌ای شد که علاوه بر پاسخگویی به نیازهای عملکردی ساکنان، فرصت‌‌هایی برای تجربه‌های فضایی فراهم می‌آورد. خانه‌ای که جریانی از سکون و حرکت در آن جاری است، در هر چرخش، دعوتی به مکاشفه‌ای تازه است و لحظاتی از پیدا و پنهان شدن در هر کنج آن نهفته است. خانه‌ای که از هر سو با باغ در پیوند است، ساکنانش می‌توانند هرگاه اراده کردند از دیده‌ها پنهان شوند و دوباره با گذر از مجموعه‌ای از پل‌ها و پله‌های معلق در فضاهای منفی به فضاهای اشتراکی آن بازگردند.

در ادامه خط معمار شما را به دیدن سایر تصاویر طراحی ویلا ارمغان دعوت می نماید.

پلان ها، دیاگرام، سکشن و غیره.

تحریریه خط معمار

منبع: اقتباسی از دانشنامه هنرمعماری