استفاده از بتن در طراحی ویلای مدرن
استفاده از بتن در طراحی ویلای مدرن
این پروژه، نمونه ای بی نظیر از طراحی خانه در یک زمین باریک و کشیده است. پروژه در زمینی به ابعاد تقریبی ۱۰ در ۴۳٫۳۰ متر شکل گرفته و یکی از مسائل اصلی آن، ایجاد تعادل میان حریم خصوصی، حضور نور طبیعی و ارتباط با فضای باز بوده است.
در چنین زمینی، طراحی یک حجم یکپارچه می تواند باعث شود بخش های میانی خانه از نور و تهویه مناسب محروم شوند. از این رو معماران پروژه به جای پر کردن کامل سایت، از فضاهای باز و حیاط های داخلی به عنوان راهکارو عناصر اصلی سازمان دهنده پلان استفاده کردند. به این ترتیب، فضای باز دیگر یک فضای باقی مانده در اطراف ساختمان نیست، بلکه بخشی از ساختار معماری می باشد.
ایجاد رابطه با بیرون و فضای داخلی سایت
یکی از ایده های اصلی پروژه، تفاوت میان دو جبهه ساختمان است. نمای رو به خیابان بسته و کنترل شده طراحی شده تا حریم خصوصی ساکنان حفظ شود، در مقابل، ساختمان در سمت داخلی سایت بازتر می شود و ارتباط بیشتری با حیاط، باغ و فضاهای بیرونی برقرار می کند.
بنابراین خانه به جای آنکه مستقیماً با فضای عمومی خیابان ارتباط برقرار کند، ارتباط اصلی خود را به درون سایت منتقل می‌کند. این تصمیم ساده، هم‌زمان مسئله حریم خصوصی و نیاز به ارتباط با طبیعت را پاسخ می دهد.
حیاط به عنوان عنصر سازمان دهنده
در این پروژه، حیاط صرفاً فضای سبز یا فضای خالی بین ساختمان ها نیست. حیاط ها در شکل گیری تجربه فضایی خانه نقش اساسی دارند. با قرار گرفتن فضاهای باز در میان توده های ساختمانی، نور طبیعی به عمق خانه نفوذ می کند و فضاهای داخلی از دید و ارتباط مستقیم با فضای بیرون برخوردار می شوند. در نتیجه، حرکت در خانه به یک توالی فضایی میان فضای داخلی، حیاط، فضای داخلی و فضای باز تبدیل می شود.
تفکیک بخش های عمومی و خصوصی
سازمان دهی عمودی نیز یکی از ویژگی های مهم پروژه است. طبقه همکف عمدتاً به فضاهای عمومی و نیمه عمومی مانند نشیمن، آشپزخانه، غذاخوری، استودیو و فضاهای مرتبط با حیاط و استخر اختصاص دارد. در مقابل، اتاق خواب ها در طبقه بالا قرار گرفته اند و بخش خصوصی خانه را شکل می دهند.
این تفکیک فضا نشان می دهد که ایجاد حریم خصوصی الزاماً به معنای استفاده از دیوارهای بیشتر نیست. ارتفاع، تغییر تراز، جهت دید و عقب رفتگی حجم ها نیز می توانند ابزارهای مؤثری برای تعریف قلمروهای خصوصی و عمومی باشند.
فضای بینابینی، مرز میان داخل و خارج
یکی از نکات مهم پروژه، استفاده از فضاهای نیمه باز است. پیش آمدگی حجم طبقه بالا در ورودی، فضایی سایه دار و انتقالی ایجاد می کند. در سمت باغ نیز تراس و فضاهای نیمه باز، ارتباط میان اتاق ها و فضای بیرونی را تقویت می کنند. این نوع طراحی علاوه بر ایجاد کیفیت فضایی، می تواند به کنترل نور، سایه و دید نیز کمک کند. در نهایت، ارزش اصلی پروژه در سادگی ایده آن است:
بسته تر بودن در برابر فضای عمومی و بازتر شدن در برابر فضای خصوصی سایت. همین رویکرد، زمین باریک و محدود را به بستری برای ایجاد توالی متنوعی از فضاهای داخلی، حیاط، تراس و فضای نیمه باز تبدیل کرد.
بتن در طراحی ویلای مدرن
در کنار طراحی و سازماندهی فضایی، انتخاب مصالح نیز نقش مهمی در شکل گیری هویت یک ویلای مدرن دارد. بتن یکی از مصالحی است که به دلیل ماهیت صلب، ساده و یکپارچه خود، امکان ایجاد حجم های خالص و خوانا را فراهم می کند. استفاده از بتن در طراحی ویلای مدرن می تواند به ایجاد تضاد میان سطوح سنگین و فضاهای شفاف، بازشوهای بزرگ و فضای سبز کمک کند و ارتباط میان معماری و طبیعت را پررنگ سازد. در این پروژه نیز، بتن صرفاً یک عنصر سازه ای یا پوشش نما نیست، بلکه بخشی از بیان معماری ساختمان محسوب می شود. دیوارهای بتنی، سقف های یکپارچه و حجم های پیش آمده هم زمان نقش سازه، تعریف کننده فضا و کنترل‌کننده نور و دید را بر عهده دارند.
در ادامه خط معمار شما را به دیدن سایر تصاویر استفاده از بتن در طراحی ویلای مدرن دعوت می نماید.
پلان، دیاگرام، سکشن و …
تحریریه خط معمار
شرکت معماری آوگون
منبع: ArchDaily
تعداد بازدید: 7,422
