طراحی خانه درنگ، استودیو معماری و ساخت کانتکست

معماری: استودیو معماری و ساخت کانتکست

معمار مسئول: زیبا آذر

همکاران طراحی: لیلی ناز شیرانی، محمد امین کاظمی

طراحی و معماری داخلی: زیبا آذر، لیلی ناز شیرانی

گرافیک: بهروز باجغلی

مجری: محمد رسول ولایتیپ

نورپردازی: مسعود امیرخانی

مهندس تاسیسات: مجتبی عربیان

نوع تاسیسات: اسپیلت و گرمایش از کف

مهندس سازه: مهدی جدیدی

آدرس پروژه: ایران، اصفهان

مساحت زمین: 186متر مربع

زیربنا:۱۷۴ متر مربع

تاریخ شروع- پایان ساخت: 1402-۱۴۰۴

عکاس پروژه: بلوپیکس استودیو

شرح پروژه طراحی خانه درنگ از زبان معمار

تلنگری بر بافت نجف‌آباد

در محدوده‌ ی بافتِ تاریخیِ نجف آباد، اکنون تنها هاله‌ ای از خانه‌ های قدیمی باقی مانده. خانه‌ هایی که هر روز در حلقه‌ ی محاصره آپارتمان‌ ها فشرده‌ تر می‌ شوند. ۶۰ سال تخریبِ تدریجی، در بافت نجف‌آباد ترکیبی از آپارتمان‌های بی‌هویت و خانه‌های فرسوده باقی گذاشته است. پروژه‌ی “خانه درنگ” جایی در میان این دو ایستاده است.
در زمینه و زمانه‌‌ای که ساختمان‌ها زمین را اشغال کرده و آسمان را می‌سایند، «خانه‌ی درنگ»، تصمیم گرفته جدای از هیاهوی شهر، آسمان و زمین را تنگ در آغوش بگیرد. برای خود حیاتی هرچند کوچک باز کند. حیاطی نه در کنار، بلکه درست در قلب خانه‌‌، برای خون‌رسانی به رگ‌های حیات‌بخشِ زندگی….

روند فراموشی

بافت با خانه‌های ۶۰-۴۰ مرسوم و آپارتمان‌ها پُر شده است. معدود پلاک‌هایی در میان بافت مانده‌اند که کیفیتِ زیستِ گذشته را کم و بیش حفظ کرده‌اند.

نگاه به درون | پرهیز از بیرون

خانه‌ی درنگ، جایی در میانه‌ی آپارتمان‌های بی‌هویت و خانه‌های فرسوده‌ی بدونِ نما، قرار گرفته است. چشم‌اندازهای بیرونی خانه به سمت آجرهای زبره، تیرهای چراغ برق، و گذری نابسامان و رها‌شده است. در این میان تنها پناهگاهِ بصریِ امن و زیبا همان آسمان بالای سر خانه است. جایی در فاصله با کوچه، که از کابل‌های برق و نماهای همسایگان دور است. پس خانه تصمیم می‌گیرد همان آسمان باقی‌مانده‌ی بالای سرش را در آغوش گرفته و از میان گزینه‌های موجود برای جاگیریِ حیاط، سرانجام فضایی میانی و درونگرا را انتخاب می‌کند.

سرایتِ حیات

رنگِ سبزی که در میانه‌ی فضاهای سفیدِ خانه چکیده، انگار استعاره‌ای جاودان از حیات و سبزینگی‌ست. دیگر فضاهای خانه گویا دست در دست هم، به دور این تک‌حیاط / حیات حلقه‌زده‌، آن را در آغوش گرفته، و گاهی نیز با آن می‌رقصند. به سانِ کهن‌الگوی رقص دور آتش، در این خانه نیز نشیمن، آشپزخانه، و اتاق‌ها به گِردِ حیاط درآمده و از گرمای این حیاطِ حیات‌بخش جان می‌گیرند.

شفافیت | محرمیت

قرارگیری حیاط در مرکز خانه باعث شده میزان شفافیت اتفاقات داخلی افزایش یابد. در این میان چالش طراحی این بود که محرمیتِ اتاق های خواب، و فضاهای خدماتیِ پیرامون چگونه تامین شود. از همین رو تیغه‌های داخلی به گونه‌ای طراحی شدند تا میزان شفافیت / محرمیت فضاها را کنترل کنند. به عبارتی مقدارِ سرایتِ حیاط به فضاهای داخلی توسط همین تیغه‌ها تعیین می‌شود.

میان‌خانه
حیاط در این پروژه تنها درگاهِ طراوت، نور، و هوای تازه نیست، بلکه به علت موقعیت قرارگیری‌اش، نقش مفصلِ ارتباطی را نیز بازی می‌کند. مفصلی که به صاحب‌خانه گزینه‌های بیشتری برای گذر و رفت و آمد می‌دهد. در واقع حیاط می‌تواند همزمان که شفافیت فضاها را بالا می‌بَرد، محرمیت و دسترسی‌های مجزا ایجاد کند. به همین اعتبار میان‌خانه یا حیاط همزمان جمع‌کننده و جداکننده فضاها از یکدیگر است.

رها

رها، کودکِ بازیگوشِ خانواده، لابلای فضاهای خانه در رقص است. می‌دَوَد. می‌پَرَد. از حیاط به اتاق و از اتاق به آشپزخانه… مرزهای خانه برای نهال در هم تنیده شده است. سبزیِ حیاط او را فرا می‌خوانَد. نور و هوای تازه در انتظار است… حالا رها به حیاط آمده، قرار می‌گیرَد. به قاب آسمان چشم دوخته و با ابرهای در حرکت شکل می‌سازد. مادر در آشپزخانه زیر چشمی او را می‌پایَد… چایی دَم شده و مهمان‌ها هرلحظه ممکن است از راه برسند. در نجف‌آباد، دادنِ سورِ “منزل‌مبارکی”‌ از واجبات است. پدر پشت تلفن به آن‌ها نشانی می‌دهد “ همان خانه‌ی سفیدِ ساده در بافت”. چند دقیقه بعد زنگ در به صدا در میاید…

در ادامه خط معمار شما را به دیدن سایر تصاویر طراحی خانه درنگ دعوت می نماید.

پلان ها، دیاگرام، سکشن و غیره.

تحریریه خط معمار

منبع: اقتباسی از دانشنامه هنرمعماری